Programma

Als winnaar van de publieksprijs van de Werfpop voorrondes is voor Ethereal de schone taak weggelegd om Werfpop dit jaar te openen. Dit zullen zij op zeer gepaste wijze doen, door heel het veld los te laten gaan op hun melodieuze metalklanken. Ethereal weet op knappe wijze keiharde Amerikaanse metalcore te combineren met de krachtige melodieën waar Scandinavische metalbands om bekend staan. Ze staan garant voor een uitgebreide show met sterke solo’s, een muur van gruntgeweld en een performance om u tegen te zeggen. Een wervelstorm in de meest positieve zin van het woord.

Zes doorgewinterde muzikanten hervinden elkaar en starten een nieuwe band die ze vernoemen naar sekteleider Dr. Eduard J. Hilton die ooit het eind van de wereld voorspelde. Maar met dit soort bands in onze eigen stad Leiden hopen we toch dat het eind der tijden nog even duurt. Met 2 gitaristen, keyboards, bas en drums en een schat aan ervaring creëert de Hilton Halo een heel dikke rock sound die zal inslaan als een meteoriet.

Ze kwamen, werden gehoord en overwonnen. G.O.T.V won dit jaar de reeks voorrondes van Werfpop en verdiende daarmee als derde te mogen spelen op het festival.Nuchter maar doordacht, losjes maar verschrikkelijk strak, ontspannen maar erg technisch. G.O.T.V is een band van tegenstellingen, maar eigenlijk ook een band die een enorme eenheid uitstraalt. Op het podium staan deze mannen meer dan hun mannetje en hun show verleidt menigeen tot bewegen. Ze spelen noise-related post-punk maar willen ook daarin niet vastgelegd worden. Waar ze voor staan (Gnomes Often Try Vicodin?), waar het om draait en wat ze zo goed maakt hoeft niet meteen duidelijk te zijn. Zolang het maar duidelijk is dat ze het zijn. G.O.T.V, gewoon erg goed.

Dat de indie-scene zeker nog vernieuwend kan zijn, bewijst deze relatief nieuwe Nederlandse band met overgave. Qua opzet, bezetting en muzikaal ensemble weten deze drie jonge honden eenieder te overtuigen met hun ‘Sexy Garage Dance’. Gewapend met drums, bass en klassiek philicorda orgel, in combinatie met gadgets, effecten en originele muzikale vindingen, staan deze dame en heren alledrie vooraan op het podium, zodat er geen druppel energie verloren gaat. De muziek klinkt uniek, herkenbaar maar toch verfrissend en vormt een mix tussen klassieke jaren ’60 garagerock en tegendraadse electrogrooves. Ze deden Noorderslag, Oerol, Motel Mozaïque, Metropolis en De Wereld Draait Door al aan, sloegen de Grote Prijs van Nederland af, maar staan wél pontificaal op Werfpop. De drums zijn snel, de bass funky, het orgel heerlijk authentiek en dansbaar. Voeg daaraan toe de vocals van zangeres Kimberly en je dagelijkse portie granen is klaar om te rocken.

She’s got soul. Laat daarover geen twijfel bestaan. Deze muzikale soulsister draait al flink wat jaartjes mee in de muziekindustrie als (achtergrond)zangeres bij bands als Tasha’s World, Anouk, Wouter Hamel, Candy Dulfer, Intwine en Extince, en heeft nu net haar soloalbum op de planken liggen, met de sprookjesachtige titel Chocolated Coated Dreams. Sprookjes? Haar muziek ademt de zomer en is doordrenkt met funky grooves, jazzy highlights en zoetgevooisde vocals. De muzikale bezetting is levendig en fris, met een belangrijke rol voor blazers en prettige gitaarloopjes. Heerlijke lome soul voor de lange zomernachten – of festivaldagen. Of het nu regent of broeit, Shirma zal hoe dan ook de sfeer verhogen en het publiek warm laten lopen. Live zullen de muzikanten nog beter tot hun recht komen en zal de volle ronde stem van de zangeres doorklinken tot op het achterveld. Tijd om te genieten. Tijd voor chocolade dromen...

Go Back to the Zoo is goed bezig. Heel erg goed zelfs. Hun single Electric werd gebombardeerd tot 3FM megahit en is gelukkig niet uit je hoofd te krijgen als je hem eenmaal gehoord hebt. Ze zijn druk bezig met het album maar blijven gewoon touren door heel Nederland. Dat is mooi voor ons. Muzikaal zijn ze moeilijk in één enkele stijl te vatten; hun invloeden variëren dan ook van Velvet Underground tot Tsjechov, van Amsterdam tot Nijmegen en van The Rolling Stones tot Oscar Wilde. Een muzikale melting pot, waarbij de voeten sowieso van de vloer gaan en het dak gegarandeerd eraf zal knallen. De single Electric doet precies wat ie belooft: sterke gitaarpop overgoten met een flinke dosis catchy electro-tunes maakt het nummer tot dé hit van 2010. Wat de mannen naar Werfpop zullen brengen, moeten we gaan ervaren. Maar dat het goed wordt, dat staat vast.

Noem het hardcore, noem het punk. Noem het gabber. Maar waarom zou je kiezen als je het ook allemaal kan hebben? Aux Raus weet op ingenieuze wijze de grove, edgy rauwheid van hardcore punk te combineren met strakke en pompende technobeats. Bastiaan Bosman en Luuk Bouwman vonden elkaar in de wens om de rauwe energie van klassieke punk te mixen met hedendaagse gabber en techno en laten we wel wezen: daar zijn ze zeker in geslaagd. Hun optredens staan bekend om de enorme hoeveelheid energie die ervan afdampt en hun muziek om de verfrissende, eclectische mix van stijlen. Om het recept nog meer te verfijnen, komen deze technomannen samen met Malle Pietje en de Bimbo’s naar Werfpop. Een combinatie die al op meerdere gelegenheden heeft bewezen succesvol te zijn. Bimbo’s J-ass en K-ass vonden elkaar al op het kinderdagverblijf en rocken sinds de middelbare school samen. In Malle Pietje vonden zij de perfecte drummer. Zo was een nieuwe hardrockgroep gevormd. Een combo dus om nooit te vergeten. Bereid je voor op een deluxe extravaganza waar je oren van zullen suizen.

Voor degenen die het nog niet doorhadden: Pestilence is terug en weer snoeihard aanwezig. Na vier zeer gevarieerde studio-albums besloot de band er in 1994 een punt achter te zetten. Het begon echter toch te kriebelen bij frontman Patrick Mameli, die daarom in 2008 (gelukkig) besloot dat het genoeg was geweest met de rust en dat Pestilence een nieuw leven verdiende. Zoals hij zelf aangaf: “I will bring back Pestilence to life. More tech and way more brutal than ever before.” Een heel stuk harder dus, en dat is goed te horen op de nieuwe cd Ressurection Macabre, waar de vonken vaak vanaf vliegen. Strakke riffs, brute drums en een spookachtig rauwe stem maken het tot een waardige wederopstanding die nog lang na blijft dreunen. Zelfs na een lange periode van radiostilte en een zeer gevarieerde discografie weet deze Nederlandse trashmetal band nog steeds te verbazen en te vernieuwen. Haren los, klaar om te rocken en zonder twijfel nu al de knaller van het festival.

Moke staat voor stijl. Gekleed door Karl Lagerfeld, laatst op Pinkpop samen met het Metropool Orkest en zonder twijfel dé rockband van Nederland en ze staan vandaag hier op Werfpop. Na een enorm succesvol eerste album was het natuurlijk even afwachten of deze Amsterdammers hun belofte waar konden maken met een tweede. Iets dat, zonder enige twijfel, meer dan gelukt is. Niemand minder dan Anton Corbijn verzorgde de foto’s bij het album, maar Moke blijft Moke. Het nieuwe album is verre van een kopie van het eerste al blijft hun muziek natuurlijk nog steeds herkenbaar, stylish en aanstekelijk. Indie-Britpop, maar dan met de allure van Arena muziek, nu met strijkers, jazz invloeden en nog meer balans. Moke is groots en uitdagend, en ondertussen zowel nationaal als internationaal een grote naam. Dit boegbeeld van de Nederlandse Rock ’n Roll switched zonder moeite tussen ballad, meezinger en keiharde uit je dakplaat. Werfpop 2010 voegt elegantie toe aan haar line-up met Moke, Strak in het pak én in hun muziek.

Het zijn Willie Wartaal, P. Fabergé en Vièze Fur: dé enfants terribles van de Nederhop scene. Humor, briljante beats en een flinke dosis gezonde zelfspot plaveiden de weg naar succes voor deze drie Amsterdamse jongens. Met twee studioalbums, vele singles, meerdere sterke, originele en soms hilarische collabs en nog veel meer onvergetelijke shows wisten ze Nederland te verrassen en in te pakken. Er zullen maar weinig mensen zijn die de Jeugd onopgemerkt voorbij hebben laten gaan; met hun originele woordinventies en absurde vindingrijkheid hebben ze onontkoombaar hun stempel op de muziekwereld én de Nederlandse taal gezet. Samen met hun vaste beatmaker en producer de Neger des Heils (Bas Bron) hebben ze, naast de nodige BUMA, stilletjes aan heel de Lage Landen in hun zak. En ze zijn nog lang niet klaar met het spreiden van hun uiterst creatieve muzikale vleugels! Een nieuw album is onderweg, ze staan klaar om te knallen en zullen zonder twijfel het hele veld laten bouncen. Wat er gebeurd is? Lijkt ons duidelijk: De Jeugd, Werfpop 2010. Keihard ouwe.

Deze Belgian Beatbastards zijn al jaren een welkome verschijning in de internationale clubscene en staan dan ook vaak in de grote dance-clubs van Londen, Parijs, Madrid en Barcelona. Bovendien kregen zij veel lof voor hun werk van gerenommeerde DJ’s als Boysnoize, Cassius, T. Raumschmiere, Laurent Garnier en Tiësto. Niet zonder reden natuurlijk, want alles wat deze Belgische heren onder handen krijgen veranderd in goud. Hun live-sets zijn legendarisch en vernieuwend doordat de DJ als volwaardig bandlid deelneemt aan de show en live de beats mixt en aan elkaar sleutelt. Voeg hierbij de live synths, gitaar en schreeuwende vocalen en je hebt een zuiderbuurlijk beatfestijn met de rauwe energie die we alleen van trashpunk gigs kennen. Ze brachten naast een volwaardig en zeer goed ontvangen debuutalbum al meerdere singles en een aantal hoogaangeschreven remixes uit. De afsluiter van dit jaar zal je doen wensen om meer en willen laten dansen tot in de morgen. Een intense performance vol vuige sounds. Euforie tot melancholie, zo willen we dansen.